I have been an artist for decades, working in a very broad range of mediums. My career began with a Master’s at the Rijksakademie and the Royal College of Art in London, and since then, I have mainly been involved in the Amsterdam art scene. However, due to my international work as an artist, curator, publisher, filmmaker, and radio producer, multiple languages come into play, both spoken and written.
In addition to Dutch, I speak Swiss German, German, English, and a bit of Spanish. Since 1988, as a Swiss national, I have worked as a visual artist in various places, including Amsterdam, the Caribbean islands, Suriname, Thailand, Germany, and Switzerland. My work draws influences from fantasy, confusion, activism, poetry, and irony. But the common thread throughout is personal connection and accessibility.
WORK EXPLANATION.
I create my work in different settings: in theaters, on the streets, in museums, and in artist initiatives. It is very important to me that my work is literally accessible to everyone. I often work as a curator and initiate collaborative projects.
IDEALISM.
My work stems from an unceasing fantasy and the urge to create; the true driving force is idealism. I am aware that art cannot solve major societal problems, but I do know that illiteracy, apathy, and ignorance are breeding grounds for many injustices. As an artist, I stand against this, perhaps even against better judgment. This openness motivates me and not only characterizes my work but also gives it strength.
I often make intangible things tangible. For example, the book De Antilla was distributed for free to encourage young people in Aruba to take pride in their multilingualism. In addition to visual art, sound is also one of my mediums. On records and through radio projects, I capture conversations, music, and poetry.
THE CORE IS TO RESEARCH WHAT HAS VALUE.
The value of everyday things; cultural and social structures, but especially poetry, music, and art, feed me. I explore the tension between symbolic, spiritual, or societal values that either align with or clash against economic values. I also investigate “the act of giving itself” and its tension with (material) values. For example, by giving away tangible things with direct economic value, such as gold and books, I surprise people while simultaneously questioning these values.
GIVING.
When giving away intangible things like poetry, the value is questioned in a different way. The moment of giving is the moment when the (unspoken) concept of value from the giver and that of the receiver meet. There doesn’t have to be consensus, but something must be set into motion.
Every culture has certain norms and codes for giving and receiving. I use the act of giving in my work to examine value and to establish meaningful connections with the audience. The multilingual book from Aruba was intentionally not published commercially but instead personally handed out for free to all ten-year-olds. In this way, it reached all the children, especially those who truly needed it.
I also see the act of creating a work of art as a form of giving. It can be a confusing translation of something familiar, a glimpse into my soul, or a new way of seeing the world. A performance, for me, is a way to make meaningful personal contact. The value of a performance is also determined by a consensus between the performer and the audience as the ‘receiver,’ or rather, the ‘participant.’ I want my work to reach people and be accessible, which is why I enjoy working in public spaces. A work is successful when a poetic moment is created.
In the coming period, the role of giving will become even more central and important in my work. It is more urgent and relevant than ever to continue studying how we, as humans, can relate to each other and to the world.
OTHER ACTIVITIES
- 8 years as a member of the advisory committee AKAB of the municipality of Beverwijk.
- Curator of Nieuwe Vide in Haarlem.
- Committee member at Fonds BKvB – Mondriaan Foundation, Amsterdam.
- Jury member for the Arti Amsterdam lifetime achievement award.
- Curator of exhibitions in, among others, Thailand, Aruba, Suriname, Oostknollendam, Rotterdam (Katendrecht), Haarlem, Switzerland, Museum Boijmans Rotterdam, Fonds BKvB Amsterdam, etc.
- Writer and creator of articles and books (Moo Lati, Antilla, Mifen’na Gowtu, Woud zonder Genade, In het land der doofen is een stem Koning, MOTHERS of MODERN ART).
- Curator of the Babelfestival, where together with residents, we transformed the Pijp into a 10,000-square-meter chalk drawing.
- Radio producer at Radio Patapoe and Radio Rood.
- Conceptualized and ran the gallery Het Avondeten, where artists whose culinary skills were just as impressive as their visual art exhibited and cooked for the guests during the openings.
- SINFA artist-in-residence project, also a double exhibition in Aruba and Amsterdam. For the invited artists, I renovated the exhibition space and installed showers and toilets.
- International research on the theme of “Gold.”
With Radio Rood, I initiated a project where I created live radio broadcasts with fellow artists, scientists, philosophers, musicians, and many others from Museum Boijmans van Beuningen and Fonds BKvB, broadcasting into the free ether. I produced and broadcasted 250 hours of sound, interviewing 150 “artists” or playing their specially composed red music.
In the year I was curator of Nieuwe Vide in Haarlem, I initiated Zwaan kleef aan. I invited artists to contribute to an ever-expanding wall drawing that covered the entire building, from walls to floors to ceilings. The space transformed from a white box into a wriggling mass of pencil, paint, and 3D protrusions. The drawing, constantly growing through new contributions, created fascinating relationships with the temporary exhibitions I curated, and among the 120 participating artists, interesting encounters and cross-pollinations emerged.
Curator of the Mothers of Modern Art (MoMA) project, an exhibition and book design about the role of the contemporary female artist who is also a mother, based on great examples from the arts like Josephine Baker, Ulrike Meinhof, Käthe Kollwitz, and Ingrid Bergman.
I spent four years working on GOLD, a major research project on the material gold. My work with gold also stems from anger. It is my response to the politicization of culture and the cultural climate in contemporary Netherlands. Since the discovery of the precious metal, the world has been under its spell. Latin America was colonized, and the assigned value to this metal led to tragedies such as the slave trade, war, and oppression. It has been used as jewelry, and alchemists searched for its composition for centuries in vain. It has been, and continues to be, the foundation and value of our money. It is used in science, religious contexts, and in tools like mobile phones.
I research the artistic, symbolic, and spiritual meanings of gold in different cultures.
Within this project, I have carried out several performances. At documenta13, I had the audience embroider gold thread worth €25,000 on my behalf to test both my own and the public’s greed and to see if social control would prevent people from stealing the gold—thankfully, it did. During this project, I developed the skill to work directly with 24-carat gold on canvas. My gold-painted canvases have since been included in the collection of Museum Boijmans.
TEXTS ABOUT ME
“On the book Woud zonder genade by Moritz Ebinger, there’s someone with a paper bag over their head. On this bag is drawn either a landscape or a face.
I first meet Moritz at a champagne bar at Art Rotterdam. Design glasses, a coat made of kitsch carpet, a belt from a rocker. Our next encounter is at the Dianabar on Katendrecht, where he has built an installation in this pole-dancing café.
When we are looking for an illustrator for the season announcement at the theater group ’t Barre Land, he’s the only candidate we all agree on. I think it’s because his drawings cross boundaries. You can imagine the lines extending beyond the edges of the paper.
While ’t Barre Land reads texts and discusses performances, Moritz sits and draws. The ship from Heart of Darkness, refugees, the chicken from the play Nijinski.dagboek.fragmenten, the planes the dancer loved, the spirit of Dostoevsky’s man from Notes from Underground.
No, it’s not that literal: a world full of creatures and forms emerges from Moritz’s head. I suspect no hair grows there, but invisible tentacles, wriggling feelers, cosmic antennas. A few years later, Moritz scribbles on the walls of the Stadsschouwburg Utrecht. The actors perform Beckett’s Endgame, and Moritz swings on a creaking step ladder.
Later still, he dances at a party, scattering the splinters of my floors. We also take a walk at dawn through the moors near Nieuwkoop. Muddy footsteps. I write a poem, Moritz records the bubbling for his Veenradio pirate station, and tells me about Greet, the ghost from the rooms of his youth.
I haven’t seen him for a while but get fantastic emails about unlimited sidewalk drawings in De Pijp, photographing underwater sculptures in Aruba (“I’m driving around in a massive Toyota jeep, one of those you always see in the news from Afghanistan”), and the antique diving helmets of the Hydra sculpture in a Dutch pond.
When I think of Moritz, I don’t imagine a bag over a head. His work is never about boundaries. Moritz comes from a country without seaports, but he always wants to step outside his borders. Maybe he lives here because one day he’ll sail away again. There, in the distance, he goes. I wave, two fingers in the air, sending him the V-sign.“
Sanneke van Hassel
“Moritz Ebinger is a virtuoso, not only in drawing, as an individual artist, but also in gathering artists together for a group show. Acting as a curator he has the ability to formulate the right question, the most urgent and effective theme and addresses artists from varied blood groups and different ranking. He knows how to inspire them to impressive shows.
Moritz Ebinger is from Swiss descent, but deliberately settled by the sea. I know nobody with a network as extensive as his – one of the reasons that he runs from time to time a radio program of high interest. What he touches gets sparkling.“
Tineke Reijnders
chair of AICA Incentive Prize for Young Critics
In eerste instantie –en altijd- is Moritz Ebinger kunstenaar; een tekenaar vooral. Zijn tekeningen kennen een losse, lichtelijk zwierige, maar zeer precieze lijn. De afbeeldingen worden bevolkt door wonderlijke taferelen, objecten en creaturen: uit een schouder groeit een palmboom, een man verandert in een vlaggenschip, een snor groeit op de cap van een baseballpet.
Ebinger laat zich voeden door de wereld om hem heen en via zijn vingers vloeit zijn beschouwing naar buiten, in een tekening. Op een vel papier. Of direct op de muur, en dan misschien ook de hoek om, op een bierviltje, op de revers van iemands colbert, op het plafond, op het trottoir of op het tafellaken.
Soms verschijnen objecten in zijn tekeningen, soms ook lopen zijn tekeningen van de wand af, en worden zij sculptuur of installatie. Allerhande materialen kunnen fungeren als bouwstenen voor zijn sculptuur. Zo bouwde hij ooit voor het Centraal Museum een vloot Zweedse oorlogsschepen na in Wasa Knäckebröt en leerde hij op Aruba duiken om speciaal hiervoor vervaardigde sculpturen onder water te kunnen fotograferen.
Maar sculptuur kan ook radio worden, als in Radio Rood, een reeks live-uitzendingen vanuit een geheel rode radiostudio, waarin, afgewisseld met rode geluidsperformances, talloze gasten worden geïnterviewd over allerlei facetten van de kleur Rood. Van bordeel tot communisme, van rode bloedlichamen tot lippenstift, van de rode hond tot bloody mary’s en wat dies meer zij. Hoe uiteenlopend in vorm ook, het werk is vaak humoristisch, soms zelfs ludiek en verwarrend, maar tegelijkertijd ook altijd poëtisch, elegant en bijzonder gelaagd. Je kunt zijn kunstenaarschap beschouwen als een ode aan de homo ludens, in de meest filosofische vorm; het ludieke als het meest wezenlijke kenmerk van beschaving en belangrijkste bron van de kunsten.
Het spel dat Ebinger speelt heeft dan ook beslist een serieus fundament. Zijn werk is bijzonder betrokken bij zijn omgeving, bij de kunst, als ook geëngageerd met groter [wereld]leed.
Ebingers werk wordt vaak getekend door een sociale component: hij houdt ervan om mensen van binnen en buiten de kunstwereld met elkaar te verbinden. Met zijn surrealistische en verwonderende houding en werkwijze weet hij mensen uit diverse milieus en verschillende culturen aan elkaar te knopen, waartussen daarvoor een schijnbaar onoverbrugbare afstand lag. Zijn liefde voor de kunst en zijn empathie en verwondering veroorzaken een bijna grenzeloze openheid die dit mogelijk maakt.
Daarmee is Moritz Ebinger niet alleen beeldend kunstenaar, maar ook een platform. Eigenlijk is hij zélf een wandelend kunstenaarsinitiatief. Een locatieloos kunstenaarsinitiatief dan wel, want het bestieren van een tentoonstellingsruimte zou immers te veel energie kosten, die dan niet langer direct naar de kunst kan gaan.
Het zijn al deze kwaliteiten die Nieuwe Vide heeft doen besluiten Ebinger te vragen als curator.
Onderwerpen als vriendschap, kunst, bedrog, viering, dood en heling –typische Ebinger-motieven- zullen in 2011 fungeren als grondslag voor de projecten. Ook al gaan de tentoonstellingen en de getoonde werken allerhande relaties aan met de wereld om ons heen, Ebinger gelooft werkelijk in de autonomie van de kunst en de beeldende zeggingskracht ervan.
Martijn Lucas Smit
Het wonderlijke van Moritz Ebinger is dat hij overal lijkt te zijn, op de academie, bij lezingen, manifestaties, openingen. Altijd kom ik hem tegen met zijn glinsterende pet en een speciaal overhemd. Deze alomaanwezigheid strekt zich naar mijn idee uit naar zijn hele hoedanigheid: In zijn taalgebruik zie ik zijn tekeningen, in de stof van zijn overhemd zie ik zijn schilderijen, in zijn mails hoor ik hem praten. In Zwitserland praten ze al een mengelmoes van wat in de omringende landen wordt gesproken en als je dan aan een fantasierijke geest als Ebinger ook nog de Nederlandse taal toevoegt krijg je iets dat eigen en geestig is en op een prettige manier afwijkt, een eigen taal. Een taal die net als zijn werk een zekere grenzeloosheid heeft.
Hij is een hele genereuze gesprekspartner zonder onderscheid des persoons, kom daar in de kunstwereld nog maar eens om. Nadat ik met Moritz gesproken heb ben ik er van overtuigd dat de mens op deze wereld niets beters te doen staat dan als een kunstenaar te leven en noodzakelijke, nutteloze en goede werken te verrichten. Opgewekt ga ik weer naar huis.
Natuurlijk kwam ik hem afgelopen zomer tegen in Venetië bij het Nederlandse paviljoen. Ik schrok omdat zijn blik wat bedrukt onder zijn pet vandaan kwam. Hij stamelde dat hij niet langer begreep waarom hij kunst maakte en of het niet een beter plan was als hij maar eens iets anders ging doen. Nu heeft iedere mens momenten van existentiele twijfel, Moritz dus ook. Maar voor mij was het lastig te verteren dat hij van ons twee in de peinzende en aarzelende rol gekropen was. Daar wilde ik hem snel weg hebben. ‘Wat zou jij doen?’ vroeg ik hem. ‘Wat zou jij doen als het paviljoen van jou was?’ Zijn ogen begonnen te glinsteren. ‘Ik heb een plan ingediend, zei hij, maar dat heeft het niet gehaald. Jij zat er ook in. Ik wilde het paviljoen aan ALLE Nederlandse kunstenaars geven. Iedereen! ’
Go, go, go Moritz! Tot de volgende keer.
Birthe Leemeijer